VANA SPIRANZA di D'Accardo

RUBRICA dedicata al Poeta Carmelo D’ Accardo
( a cura di Fedele Di Francisca )

Con   la    pubblicazione   della   SECONDA   PARTE
DELLA poesia “ VANA SPIRANZA “,   SI   CONCLUDONO   I   RAGIONAMENTI   al   limite   dell’ irrazionale   che    IL POETA  aveva   avuto   alla    fine   della   seconda   guerra   mondiale,   mettendo   a   nudo,
 LO STATO D’ANIMO CHE VIVE UNA POPOLAZIONE, CHE ESCE DA UNA DISASTROSA GUERRA. IL POETA ha vissuto uno stato d’animo, che noi abbiamo avuto la fortuna di non avere mai conosciuto.

VANA   SPIRANZA  ( SECONDA   PARTE )

dissi  na  vota  un  granni  uraturi

a  na  massa  di  genti  littirati

ed  iu  lu  dicu  a  vui  cari  litturi

chiddi  ca  ccu  la  spranza  su  attaccati

sunu  la  massa  debuli  di  cori

d’un  medicu  malissimi  curati

mentri   lu  mali  sbampa  dintra  e  fori

cercanu  spranza  senza  midicina

e  ccu  la  spranza  lu  malatu  mori

la  spiranza  è  cunfortu,  ed  è  ruvina

ppi  l’omu  ca  travaglia  amaramenti

comu  lu  iencu  sutta  la  catina

doppu  la  spranza  veni  lu  turmentu

di   l’omu  pinzirusu  a  la  famiglia

ca  la  vulissi  ricca  e  cchiù  cuntenti

‘ntantu  mentri  sta  gloria  virmiglia

triunfalmenti  in  fantasia  cci  dura

cci  va  la  morti  e  a  tutti  li  scumpiglia

doppu  ch’è  cuntimplata  la  sbintura

di  li  terzi  ca  portanu  spiranza

chiddu  ca  resta  seguita  la  cura

ed  accumenza  a  la  so  propia  stanza

fari  li  piani  di  lu  so  abbiniri

custantamenti  è  china  d’abbunnanza

mittennu  li  castelli  a  sò  putiri

fabbricati  vicinu  di  la  luna

quantu  nemmenu  un  corvu  cci  po’ iri

e  ccu  la  spranza  di  la  so  furtuna

accumenza  a  sunnarisi  palazza

terri  e  vigneti  e  tanti  miliuna

appartaturi  di  primaria  razza

e  tanti  amici  rivirenti  appressu

ca  d’unni  passa  arrotanu  na  chiazza

bella  truvata,  scrupulu  e  ‘nteressu

siddu  appattassi  cciò  ca  l’omu  sonna

d’ un  paradisu, e  libiru  l’ingressu

mà,  dumannamu  ora  a  la  madonna

ca  mancu  sapi  li  cosi  di  Cristu

si  ‘ntra  sta  sorti  è  ferma  la  culonna

tanti  alivoti,  un  poviru  spruvvistu

fabbrica  ccu  la  menti  e  resta  all’ariu

tuttu  strazzatu,  cchiù  di  prima  e  tristu

ed  un   fussi  tantu  nicissariu

d’aviri   na  multiplica  ricchizza

cci  va  la  sorti,  e  ietta  lu  sipariu

comu  quannu  un  ‘mriacu  s’accapizza

menzu  a  lu  fangu,  e  un  vidi  cchiù  la  via

va  n’amicu,  e  cci  offri,  e  l’accarizza

ca  si  mmeci  di  vinu,  oru  sia

tuttu  lu  restu  a  d’iddu  ancora  offrutu

fussi  un  milordu   chinu  d’alligria

cc’è  puru  cu  a  li  santi  fa  lu vutu

doppu  ca  la  miseria  è  suvirchianti

dicennu  Diu  pietà,  datimi  aiutu

dicu  d’un  modu  l’amurusi  santi

dunanu  aiutu  ‘nzina  a  un  certu  puntu

si  lu  desideriu  so  nun  è  erranti

ca  si  accumenza  a  farisi  lu  cuntu

comu  lu  cuntu  di  li  puddicini

ca  scuvanu  multiplica  lu scuntu

e  si  forma  un   gaddu  malandrinu

e  d’iddu  l’aspittava  puddastredda

perdi   la  spranza   e  resta  di  critinu

gira   la  sorti  comu  na  marredda

ma  si  l’omu  la  cerca  ‘nzullintusu

ccu  lu  tantu  applicarisi  la  fedda

l’omu   nun  dicu  starisi  uzziusu

circari  la  si  po’,  ma  ccu  dirittu

quantu  di  la  virtù  nun  perdi  l’usu

nuddu   vulissi   stari  amaru  e  afflittu

né   di  la  sorti  essiri  lu  schiavu

ca   natu   un  fù,  ppi  moriri  a  delittu

ora   vidimu  chiddu  ca  ricavu

e   na   supplica  fazzu  mentri  scrivu

a  la  me  sorti  ca  la  ‘nzullintavu

cirnennu  di  ccà  e  ddà  megliu  d’un  crivu

facennumi  la  cruci  ‘ncunicchiuni

e  di  la  libertà  farimi  privu

anchi  lu  iornu  a  scriviri  canzuni

ppi  mia  la  chiamu  n’antra  galera

siccannumi  lu  cori  e  lu  purmuni

e  tanti  amici  scialanu  a  la  fera

o  ‘ntra  la  chiazza  comu  principali

ccu  stivali  e  scarpini  e  beddi  in  cera

ed  iu  riduttu  comu  un  manuali

ccu  la  petra  a  li  spaddi  e  lu  bigliolu

e  na  manu  tinennumi  a  li  scali

spirannu  di  la  sorti  lu  cunzolu

e  la  paci  ccu  tutti  li  me  amici

prima  ca  iu  di  ccà,  pigghiu lu volu

sempri  spirannu  e  dormiri  ‘nfilici

comu  chiddu  ch’è  chinu ‘nzina  ‘ntesta

di pulici,  e di zicchi,  ca  cci  sdici

nun  penzu  cchiù  a  fistini  e  né  ppi  festa

vaiu  spirdutu,  in  solitariu  locu

quannu  un  mi  quatra  n’umbra  ca  si  presta

stimu   a   ccu  mi  rispetta  e  parla  pocu

scuncicu   vantalisni  a  mia  prisenza

ca   la  gloria  a  l’omu  e  nfernu  e  focu

scanusciu  di  lu  munnu  la  climenza

di  l’omini  criati  in  summa  soglia

ca  la  cunferma  Diu,  la  me  coscienza

ca  si  matri  natura  in  duci  voglia

comu  mi  nutrirà,  mancu  lu  sacciu

fidu  cci  vaiu  a  la  primaria  foglia

tuttu  lu  feli  ccu  li  pugna  scacciu

ca  chista  è  la  virtù  d’ogni  poetu

e  ccu  tutti  si  fa,  d’amuri  stacciu

ma  nun  sempri,  st’agneddu  mansuetu

ccu  l’occhi  vivi  e  lu  curuzzu  puru

un  trova  spini  e  fauci  ‘nzegretu

ma  nun  mi  curu  nò,  nun  mi  nni  curu

siddu  lu  munnu  è  fabbricatu  farsu

lu  peggiu  è  chiddu  ca  mori  a  lu  scuru

senza  cunfortu  e  di  spiranza  scarsu.

Villarosa  9  marzo  1950

Giovedi  sera  ore  19      Carmelo  D’ Accardo