venerdì 2 maggio 2014

LU BERGIU

          Lu Bergiu
1
Caru Carmelu, sempri mi dumanni
Cum’è ca mi la passu ‘ntra sta terra
A diritillu, lu duluri è granni
Trema lu cori e la lingua si serra

‘mmenzu a li peni, li guai e l’affanni
ppi miraculu la morti nun m’afferra
chistu m’attacca – doppu cinquant’anni
peggiu di chiddi, quannu sunnu in guerra

2
di quannu la Sicilia lassai
comu diversu l’attruvai lu munnu
e di tutti ddi beni, ca sunnai
mà cridiri di frati, nun ci sunnu

e sparti, ppi viniricci stintai
‘mmenzu a stu ‘nfernu, stripitusu e funnu
ca mi privò; guardari sulu e rai
‘nzina a la luna, ccu lu circhiu tunnu

3
sia sempri, laudata e biniditta
la terra nostra, la Sicilia amata
ca ppi quantu si trova amara e afflitta
di li sò figli è sempri addisiata

macari ca la casa è stritta stritta
rustica, scarsa e mala cuminata
basta un trincuni, dda misu a l’addritta
dari triunfu a tutta la casata



4
e cca, ‘ntra chista terra sulitaria
tessu li veli a la malincunia
sempri a suggettu di lu me impresariu
ca m’accumpagna drittu a la pazzia

mi duna a stentu, un pocu di salariu
doppu scupata , la sò fatturia
e ppi cumpenzu, nun canusci urariu
ccussì si persi, la me puisia

5
scrivu di notti, ccu na cannilicchia
la trista scena – di l’amara vita
squartata comu aranci, a centu spicchia

ppi dari sucu, a sta dura partita
riduttu quasi surdu, di n’aricchia
e li cripazzi, ‘ntra tutti li ita
chistu è lu Bergiu e s’ascuti tanticchia
malidici – a ccù fici la munita

6
cci staiu e sempri penzu li iardina
unni s’agiucca lu suli e la luna
e penzu a lu viddanu ca simina
ppi dari, a la sò patria furtuna

penzu, ca si discurri e si camina
e la vita diventa na canzuna
iu cca discurru, ccu la panza china
ma è distrutta di li sò guttuna



7
sempri pinzusu, ppi la me famiglia
cchi duluri – a lu cori ca mi veni
si vivu, posu lestu la buttiglia
si manciu, ppi lu gruppu un coddu beni

nuddu, si nni po’ fari meraviglia
chiddu ca senti, tutti li me peni
nun ci vulissi a nuddu a sta gradiglia
‘mmenzu a sta vampa, ca un canusci freni

8
nuddu cc’è granni ccà, nuddu cc’è vati
nun cuntanu né dotti e né pueti
rimproviri cci su, di tutti i lati
‘nfami di qualità, anchi sigreti

cci su pruprietarii e spiantati
tanti miscuglia, di arti e di ceti
e ppi accurdari a starimi dicullati
postu ppi tutti cc’è e la morti meti.

scritta nel novembre del 1956 in risposta al poeta Carmelo MOLINO che spesso mi domandava come me la  cavavo  in  Belgio.                                Carmelo  D'Accardo  

Nessun commento:

Posta un commento