LU
PASSEGGIU A VILLAROSA
Mi truvava a Enna, e mentri caminava, pianu, pianu
sintìu di qualcunu
lu richiamu :
“Ma dicitimi ‘na cosa,
vuautri
siti di Villarosa ?
SI, ma pirchì
cci a addumannatu chista
cosa ?
“pirchì cu camina amminsu a strata, iè di Villarosa”
!
ieravamu canusciuti
‘nti lu territoriu Provinciali
e Regionali
pirchì stamu
parlannu di la
121, La
Statali Nazionali
!
Lu collegamentu Catania- Palermu passava amminsu o paisi
ca la sira
i Villarusani,
cci passiavanu tisi tisi
chissu di estati, d’invernu, e in qualsiasi misi….
e cu attraversava, a passu d’omu, iera misu
!
E diri ca l’architettu Rosa Ciotti cci aviva
pinsatu
ca aviva
misu ranni banchini ‘nti ogni latu
e
propriu ppi chìssu, lu forestiri ristava stranizzatu
“li banchini vacanti, e lu cristianu amminsu a strata ittatu”
chista usanza
cci fù, finu a li anni novanta
quannu
li Villarusani avivanu lu machinuni e puru la panda.
mancu ‘na
machina c’era ‘nti lu 1960……
dui
machini a famiglia spuntaru ‘nti lu 1990 !
Propriu
all’inizi di lu 1960 ‘nu Ristoranti stili
modernu a spuntatu,
niscinnu
di lu Cinima, iera d’obbligu fari
arricriari lu palatu .
‘na
novità,’nti lu paisi arrinnisciutu ……..
e sunu li
arancini ca la
Signura Randazzu , aviva priparatu !
Proveniva di
la provincia di MESSINA
unni annascì l’arancina
ppe
carusi iera ‘n’a prelibatizza
iera
migliu di mangiari ‘na pizza!
La
trattoria Randazzu durà ppi
assai anni
e puru ca
anu passatu chiossà di cinquantanni
ancora
dura a nomi di Bognanno Giovanni
.
E a lu sig. Randazzu cci va un ringraziamentu
ranni !
A iè cuntari ‘na scena, ca faciva simpatia a
li clienti :
Si
presentava ccu fari
gentili e suadenti
Ccu nu bicchiri
‘nti ‘na manu, si faciva
u giru , ogni tantu
siddu( piaciva
lu contenutu dicinnu : “Un pocu di
OLIU SANTU” ?
PPI li
Palermitani e li Catanisi, la
sosta iera obbligata
datu
ca Villarosa iera a mità strata
tutti si
facivanu ‘na scorpacciata
Puru li
prezzi ierano alla portata .
in meritu
vi cuntu nu fattu a la spiciulata!
Datu ca
iera a gestioni familiari
lu figliu
Giacuminu cci iva ppi aiutari.
Nisciva
da scola e si vistiva di cammariri,
e ‘na
vota, cumu sempri,
arrivaru dui forestiri !
Avivanu
assai stili, e ieranu ccu
buni vistìti
tantu ca
parivanu ca avivanu a iri ‘ a li
ziti !
Tutti
sodisfatti di chiddu ca avivanu mangiatu
fanu i
cumplimenti e lu cuntu anu addumannatu .
Lestu lu
me amicu cci la purtatu
cco
puntiddu da littra ca avutu !
DDI dui forestiri talianu lu cuntu, ma cchi c’è
SBAGLIU ?
O,
CCHI STAMU PIGLIANNU N’ABBAGLIU ?
Giacuminu
chiama lu Patri: “Lu cuntu iè giustu,
chisti
sunu li prezza di chistu pustu !
Allura
taliati cchi facimu
lu cuntu
iè 1800 lire, e cci simu
vi
lassamu 5000 liri e ni iamu
1800 iè
lu cuntu, e 3200 di mancia a Giacuminu.
li prezzi
ieranu incredibilmenti troppu vasci
e la
gintilizza onorevolmente gauta
e chissà, nun
sulamenti ccu li
amici e parenti
ma sinceramenti
ccu tutti li
clienti.
Villarosa (Enna) 10
aprile 2015
Fedele Di Francisca
Nessun commento:
Posta un commento