giovedì 3 novembre 2016

LU PASSEGGIU A VILLAROSA

La versione COLONNA  SONORA , su  facebook  a  pag Le Poesie di Fedele
LU  PASSEGGIU   A  VILLAROSA


Mi  truvava a Enna, e mentri  caminava, pianu, pianu
sintìu  di qualcunu   lu   richiamu :
“Ma  dicitimi ‘na cosa,
vuautri siti di Villarosa ?



SI,  ma pirchì  cci a addumannatu   chista cosa  ?
“pirchì  cu camina amminsu a strata, iè  di Villarosa”  !
ieravamu  canusciuti  ‘nti   lu territoriu   Provinciali  e   Regionali
pirchì  stamu  parlannu  di  la   121,  La  Statali  Nazionali !



Lu  collegamentu  Catania- Palermu  passava  amminsu  o  paisi
ca  la  sira  i  Villarusani,   cci  passiavanu  tisi  tisi
chissu  di  estati,  d’invernu,  e  in  qualsiasi   misi….
e  cu attraversava,  a passu d’omu,  iera    misu  !



E  diri ca l’architettu Rosa Ciotti  cci aviva  pinsatu
ca aviva misu  ranni banchini ‘nti  ogni latu
e propriu  ppi chìssu, lu forestiri  ristava stranizzatu
“li banchini vacanti,  e lu cristianu amminsu a strata ittatu”



chista  usanza  cci fù, finu a li anni  novanta
quannu li  Villarusani avivanu  lu machinuni e puru  la panda.
mancu ‘na machina c’era ‘nti lu   1960……
dui machini a famiglia spuntaru ‘nti lu 1990 !





Propriu all’inizi di lu 1960  ‘nu Ristoranti  stili  modernu  a spuntatu,
niscinnu di lu Cinima,  iera d’obbligu   fari  arricriari   lu palatu .
‘na novità,’nti lu paisi  arrinnisciutu ……..
e sunu li arancini ca la  Signura Randazzu, aviva priparatu !



Proveniva  di  la  provincia di MESSINA
unni  annascì l’arancina
ppe carusi iera ‘n’a prelibatizza
iera migliu di mangiari ‘na pizza!



La trattoria Randazzu  durà  ppi  assai  anni
e puru ca anu passatu chiossà di cinquantanni
ancora dura a nomi di  Bognanno   Giovanni  .
E  a lu sig. Randazzu cci va un ringraziamentu ranni !
                                                                                                                                       

A iè  cuntari ‘na scena, ca faciva simpatia a li  clienti :
Si presentava   ccu  fari   gentili e suadenti
Ccu  nu bicchiri  ‘nti  ‘na manu, si  faciva  u giru , ogni tantu
siddu(  piaciva  lu contenutu  dicinnu : “Un  pocu di  OLIU  SANTU” ?
                                                                                                                                               

PPI  li  Palermitani e li  Catanisi,  la  sosta iera obbligata
datu ca  Villarosa  iera a mità strata
la Trattoria ne fù avvantaggiata
tutti si facivanu ‘na scorpacciata



Puru li prezzi ierano alla portata .
in meritu vi cuntu nu fattu a la spiciulata!
Datu ca iera a gestioni familiari
lu figliu Giacuminu cci iva ppi aiutari.



Nisciva da scola e si vistiva di cammariri,
e ‘na vota,   cumu  sempri,   arrivaru dui forestiri !
Avivanu assai stili, e  ieranu   ccu  buni    vistìti
tantu ca parivanu ca avivanu a iri ‘  a li ziti  !



Tutti sodisfatti di chiddu ca avivanu mangiatu
fanu i cumplimenti e lu cuntu anu addumannatu .
Lestu lu me   amicu  cci la purtatu
cco puntiddu da littra ca avutu !



DDI  dui forestiri talianu lu cuntu, ma cchi c’è SBAGLIU  ?
O, CCHI  STAMU PIGLIANNU N’ABBAGLIU ?
Giacuminu chiama lu Patri: “Lu cuntu iè giustu,
chisti sunu li prezza di chistu pustu !



Allura taliati cchi facimu
lu cuntu iè 1800 lire, e cci simu
vi lassamu 5000 liri e ni iamu
1800 iè lu cuntu, e 3200 di mancia a Giacuminu.



li prezzi ieranu incredibilmenti    troppu   vasci
e  la  gintilizza onorevolmente  gauta
e  chissà, nun  sulamenti  ccu  li  amici  e  parenti
ma  sinceramenti  ccu  tutti  li  clienti.


Villarosa  (Enna) 10 aprile 2015    

                            Fedele  Di  Francisca 


Nessun commento:

Posta un commento