I PROTAGONISTI

 

                                I  PROTAGONISTI

 

Chi  fa  andare  avanti  la  società  è  il  protagonista

Che  ha  la  capacità,  di  restare  in  pista.

Esso  è  un  innovatore,  con  la  mente  sempre  pronta

Per  questo  il  protagonista  lascia  sempre  la  sua  impronta

 

Ma  quello  che  debbo  dire  del  protagonista

È  che  ha  la  presunzione  di  restare  per  sempre    in  pista.

Vero  è  che  per  alcuni  decenni  primeggia  su  tutto

Ma  prima  o  poi  deve  abbandonare  tutto.

 

Quello  che  c’è  di  positivo  per  la  società

È  il  trasferimento  del  sapere,  che  il  protagonista  fa’

Rivela   ad  altre  persone   il  suo  sapere

Ed  effettua  la  ritirata,  pensando  soltanto  a  mangiare  e  bere

 

Solo  che  a  me, si  sono  verificate  situazioni  diverse 

Mi  sono  messo  a  scrivere  in  versi

Centinaia  di  poesie  su  Internet  ho  pubblicato

Ed  un  libro  ho  realizzato

 

 

Ci  sono  voluti  anni  e  anni  di  lavoro

E  mi  ha  dato  soddisfazioni,come  avessi  avuto  l’alloro

Centinaia  e  centinaia  di  persone  seguono  le  mie  poesie

Ho raggiunto  i  1000  “Mi  piace”,  nelle   pagine  mie

 

Da  piccolo  ho  conosciuto  i  protagonisti  degli  anni  ‘50

Da  giovanotto  quelli   degli    anni   60

E  così   via  anni  70,  80,  90

 

E  sicuramente  un  sincero  grazie  e  riconoscenza  si deve  dare

Per  tutto  quello  che  hanno  saputo  apportare

Del  loro  sapere  la  società  si  è  arricchita

Ed  in  questa  maniera …. “Chi  ha  vinto  è  la  vita”  !

 

                                            Fedele  Di Francisca

14  agosto  2020

ACCORDO ITALIA BELGIO

PARLO  DELL’ACCORDO  ITALIA/BELGIO

E  DEL  COMPLEANNO  DEL SIGNOR  RESTIVO

cchiossà  di  ‘na  vota  nni  aiu  parlatu                                                   di  l’accordu  internazionali  realizzatu

ppi  lu  Bergiu  manu  d’oera  cci  vuliva                                                  all’Italia  mancava  l’energia  !                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Li    Bergisi  certi  travagli  nun  li  vulivanu  cchiù   fari                                                                                                                          Furu pronti i Siciliani,  ca ‘nte minieri cci sapivanu  fari                                                                                                                                    Accussì  cci  fu  l’accordu  internazionali                                                   

Energia,  in  cambiu  di  travagliu  manuali

Lu Signor  Restivu  fu  unu  di  chisti  Cristiani                                         Ca   quannu  trasiru  ieranu  forti  e  sani                                                                                 

E  quannu  nisciru  ieranu  ccu  li  purmuna  “non  funzionanti            Ca  mancu  li  duttura  sanu  iri   avanti  !

Nonostante  chista  vita  accussì  dura                                                     Sta  festeggiannu  89  anni,  e  ancora  dura                                                                                                                                        

E  nel  festeggiamento  ho  preparato  la  seguente  scrittura   Augurandovi  una  buona  lettura :

         POESIA  PER  IL  SIGNOR  RESTIVO

Oggi  iè  martedì  e  nun  iè  un  jurnu  festivu                                      Ammeci  iè  festa  ppi  lu  sinor  Restivu                                                    Fa  festa  ppi  li  so  89  anni ……                                                                 nun  iè  di  tuti  arrivari  a  chista  mèta   !

Diddu  ora   camina  pianu  pianu                                                                “ma   cu  va  pianu,  va  sanu,  e  va  luntanu “ !                                                                                                                                                                                                                                                     Puru  ca  ora  iè  quasi  impossibilitatu                                                         ammeci   di  carusu  iera  scatenatu  :

Iera  un  ballerinu  eccellenti                                                                   Quannu  senti  valzer  iè  tuttu  frementi                                                   A  travagliatu  ‘nti  li  carbuni  ardenti                                                        Ma  ora  iè  ca  nun  fa  propriu   nenti

Dui  biddi  figli  l’avi  sistemati  a  lu  Bergiu                                            Ca  fanu  un  travagliu  assai   cchiù  liggiu                                        

 Un  grazie  va  a  lu  Signuri,  ca  arrivatu  a  chista   meta                           Ora  iè  a  riposo  e  fa  ‘na  vita  cchiù  cuieta 

Si  sta  gudinnu  lu  meritatu   riposo                                                          E   ci   auguru  di  stari  allegru  e  gioioso  !                                                                                                                                              Villarosa   26 -  05  -  2020     Fedele  Di Francisca

       

      

LA RUMENA

LA  RUMENA

Dalla Romania  è   arrivata  quà                                                                                  e  possiede  tante   qualità                                                                                              In  Anna  ammiro  la  sua  peculiarità                                                                        ed in modo speciale,  la  professionalità !

Anna  osa  !                                                                                                                  anche se  non  ha  mai  fatto  il  corso  OSA.                      

                                             

Questo perché è in  possesso  di  un  titolo superiore superiore                          che le consente di superare ostacolo maggiore  !                                                  Lei mette passione e cuore,  quando la terapia dà !                                                  Ci  vuole  questo particolare   tipo  di  personalità  !                                                                     

Dimostra  il  suo  affetto                                                                                               con  delle  frasi  ad  effetto                                                                                            il  mattino: “Ecco  pronto     il  mio  papà”  !                                                             La   sera :  “Adesso  il  bimbo  dormirà”  !

Sulle  terapie  devo  fare  una  riflessione                                                                così  facendo andiamo  a   conclusione.                                                                      Quando  l’ammalato  segue  i  suoi  suggerimenti                                                  Sono  affabili  e  gentili i suoi  atteggiamenti.

A  me,  vanno  bene  questo  tipo  di  persone                                                           che  mi  impone  di  avere  la  massima  attenzione   !                                             E   per  tutti  questi   comportamenti                                                                         Faccio  i  miei  complimenti

Ccu  rispittu    Fedele   Di Francisca

27  aprile  2020

E CHI LO DOVEVA DIRE

E    CHI    LO  DOVEVA  DIRE

Di  la  nustra  generazioni

putimu  fari   ‘na  considerazioni

di  li  primi anni  di  vita,  facinnu  esclusioni…..

amu  campatu,  ccu  soddisfazioni

e  mentri  viaggiavamu  dintra   l’  autostrata

puru li  menti  viaggiavanu  di  ‘ncapu   la  strata

e  si  nni    iru   di  volata ……

quannnu    la  radiu  fici  ‘na  cantata !

Cumu  iè   ca  ‘na  semplici  canzuna

un  minutu    mi     purtava  ‘nti  la  luna.

La  menti  si  nni  ì

a    cchiossà  di  50  anni  narrì .

La  canzuna  iera  di  NADA, “  Ma  che    freddo  fa”

e  tuttu ‘na  vota, Maria  Rosa,  si  misi  a  cantà

e  iu  vidiva ‘na ragazzina   di  10 ,   1 1  anni    

ca  aviva  addivintari  me  muglieri,   criscinnu  cchiù  ranni

 E   iu,   putiva   mai   pinsari

ca  quannu  ccu  li  amici  iva  a  passiari

ca  dda  ragazzina  ca  cantava

iera  distinata  a   mi,  ca  la  taliava ?

Passiavamu  ‘nti  la  villetta  ccu  li  amici

ieranu  timpi  ppi  daveru……..  felici

“Ma  talia  cche  vispa  ‘sta  ragazzina

addiventerà  na  bedda  signorina !

Sta  bedda  signorina  crisciuta  addivintà  me  muglieri

e  vattiammu  a  nipotina  propriu  ieri

ma  forsi  tuttu  iè  scrittu  e  tuttu  iè  decisu

da  Chiddu  ca  sta  propriamenti    in  Paradisu

e ppi Paradisu, vugliu diri, Chiddu ca sapi tutti li avvenimenti

e facinnu lu Diretturi  d’Orchestra, dirigi  tutti i nustri  movimenti.

AD 2015                 Fedele    Di  Francisca

LU MIRACULU DI SANTA LUCIA (Autore Ignoto)

RUBRICA COSTUME E SOCIETA'

di Fedele Di Francisca

Pubblico la seguente poesia, così come la ho  ricevuta.

Non è noto l'autore  di questa bella poesia

LU  MIRACULU   RI   SANTA   LUCIA

Mi rissi me nanna, quann'era nica:

"Ora ti cuntu 'na storia antica".

'Ncapu li ammi mi fici assittari

e araciu araciu si misi a cuntari:

"Ci fu 'na vota, a Siracusa

'na caristìa troppu dannusa.

Pani 'un cinn'era e tanti famigghi

 'unn'arriniscìanu a sfamari li figghi.

Ma puru 'mmenzu a la disperazioni

nun ci mancava mai la devozioni

e addumannavanu a Santa Lucia

chi li sarvassi di la caristìa.

Un beddu jornu arrivà di luntanu

rintra lu portu siracusanu

'na navi carrica di furmentu

a liberalli ri 'ddu tormentu.

Pi li cristiani la gioia fu tanta

chi tutti griravanu "viva la Santa!"

Picchì fu grazii a la so 'ntercessioni

ch'avìa arrivatu 'dda binirizioni.

Tutti accurrìanu a la marina,

ma era furmentu,

'unn'era farina

e cu un pitittu ch'un facìa abbintari

'un c'era tempu di iri a macinari.

 Pi mettisi subitu 'n'sarvamentu

avìanu a cociri lu stessu furmentu

e pi la forma "a coccia" ch'avìa

accuminciaru a chiamalla "cuccìa".

La bona nova arrivà luntana

e pi sta màrtiri siracusana

fu accussì granni la venerazioni

chi fici nasciri 'na tradizioni.

Passà lu tempu di la caristìa

e arristà l'usanza, pi Santa Lucia,

di 'un fari pani, di 'un cociri pasta,

e di manciari la cuccìa e basta.

Ma lu sapemu, ci voli picca

e l'usanza di scarsa addiventa ricca.

A ognunu ci vinni la bedda

pinzata di priparalla chiù elaborata.

Cu ci mittìa lu biancumanciari

e cu vinu cottu ci vosi 'mmiscari.

Cu ci vulìa lu meli ri ficu

e tanti atri cosi chi mancu ti ricu.

Ma je vulissi sapiri, a la fini,

di runni spuntaru li beddi arancini?

E m'addumànnu di quali manu

nasceru panelli e risattianu".

E amentri chi me nanna si sfirniciàva

a mia lu stommacu mi murmuriava

e mi ricordu chi ci avissi rittu:

"nonnò, zittemuni ch'haiu pitittu!"

                                     Autore Ignoto

A MADONNA DA CATINA

A  MADONNA  DA  CATINA

Nun  sacciu  di  unni  accuminciari  prima

ppi  la puisia  di  la  Madonna  di  la  Catina !

Ma, pianu, pianu,  vaiu  truvannu  la  rima…

forsi  ccu  lu  aiutu  di  la  Madunnina

Iè  ‘na  bedda  festa  tradizionali  popolari

la  strata  s’aviva  a  illuminari

un chilometru  si  aviva  a  fari

e li  pidi  s’avivanu  a  usari

A  la  Madonna  lu  viaggiu  si  faciva

a  pedi  scauzi, la  sposina  iva

mentri  ca  lu  me  patri  la taliava…

“Ma  nun  iè  Maria Rosa,  chissa  ca  passava” ?

Lu  ma  patri  si  aviva  stranizzatu

nun  sapinnu  ca  SCOUT   aviva  statu

li  purmisioni  fatti  si  mantinu….

e  didda  la  stava  mantininnu  ‘nchinu

Quannu  iu  iera  nicu,  nun  lu  capiva

lu  motivu  di  lu  viaggiu  ca  si faciva !

Eccu  ca  di  ranni,  puru  a  mì,  capitava…..

dicinnu  lu  Rosariu,  mentri caminava  !

Ni  susivamu,  maritu  e  muglieri,  da  ura

e lassavamu  la  machina  a  Brivatura

a  pedi,  e  dicinnu  prijeri, a  bassa  vuci….

accuminciannu,  di  lu  segnu  di  la  cruci

Facinnu  chistu  itinerariu

ni  dicivamu  lu  Rusariu

senza  badari  all’orariu

taliannu  sulu  u  breviariu

iè  indescrivibili  la  serenità  ca  si  iva  a  pruvari

ca  d’ora  in  avanti,  nun  lu  puzzu  cchiù  fari

datu  ca  nun  puzzu  caminari….

tutti  ‘sti  cosi,  mi  li  puzzu  scurdari

ma  ristatu, lu  pallinu  di la  puisia

e  lu  gioiellu  di  la  muglieri  mia

ca  teni  la  famiglia  in  armonia,

pirchì,  vicinu  a  didda,  sparisci  la  Lagnusia !

Ma  li  biddi  ricordi  anu  ristatu

sempri  ’na  festa sentita  a  statu

iè  tradizioni  ca  li  pizzi, cche  sardi, namu  mangiatu

nu  me  cuscinu  di  Milanu  s’ arricampatu  !

L’autri  anni  lu  complessu  ccià  statu

ma  ‘stannu  si  iè  diversificatu

a     la  GRIN PLAST, lu  travagliu  sa  pirdutu

ppi  essiri  solidali,  la  festa  a  finutu !

Lu  me  cuscinu  iera   tuttu  abbiliatu

aviva  fattu  assai  spisatu

ca  muglieri  e  figli  s’aviva  purtatu

accussì li  biddi  sensazioni   s’avissiru  tramandatu

“Iè  inutili  ammucciari  lu  suli  cco  crivu”

Lu cristianu  si  senti  cchiù  giulivu

quannu  lu festeggiamentu  iè  mantenutu  vivu

ricurdannusi  di  lu  patri e la  matri,  ‘nti lu  jurnu festivu !

Ora  chiudu,  ca  troppu  longa  sa  fattu,  chista  puisia

augurannu  a  li  cassaintegrati,  di  truvarui  ‘na  giusta  via

sempri  addumannannu  a la  Madonna,  lu aiutu

e   ccu  chistu  auguriu,  lu  puema  iè  finutu.

                                                               Fedele  Di Francisca

Villarosa (Enna)  21 maggiu 2014